„Tu są rączki a tu nóżki” K. Zaniat

Tu są rączki, a tu nóżki.

Tutaj okrąglutkie brzuszki.

Tutaj oczka, a tu włoski.

Tutaj są pyzate noski.

Teraz w koło się kręcimy.

Jeden ukłon też zrobimy.

Mamie, tacie zaśpiewamy,

jak my bardzo Was kochamy.

Mamo, tato z Wami nawet zimą

piękne lato i słoneczko,

co rozgoni chmury, gdy dzień ponury.

Mamo, tato – dziękujemy dzisiaj bardzo za to,

że jesteście i zawsze będziecie kochać nas najbardziej na świecie.

„Jaka moja jest rodzina?”

Jaka moja jest rodzina?

Wam opowiem, już zaczynam.

Moja mama zabiegana jest od rana.

Sprząta, pierze, i prasuje, również obiad ugotuje.

Tata ciągle jest zajęty,

reperuje różne sprzęty,

komputery i programy,

które teraz wszyscy mamy.

Mój brat uczy się już w szkole,

a ja mam swoje przedszkole.

Choć rodzice są zajęci mają

dla nas czas i chęci.

Dziadki, babcie o nas dbają,

wszyscy w koło się kochają.

Kiedy ktoś kłopoty ma,

to rodzinka radę da.

Kiedy smutno mi i źle

zawsze ktoś przytuli mnie.

Bo w rodzinie wielka siła,

chcę by zawsze ona była.

Mam nadzieję, że już wiecie,

że rodzina to największy skarb na świecie.